Mijn kind denkt anders

Mijn kind denkt anders

Toen ik eerder deze week een foto op facebook postte dat ik op maandagvoormiddag hulp krijg van een meisje met een mentale beperking, kreeg ik vele warme reacties van ouders waarvan hun kind ook een beperking heeft. Er waren zelfs ouders die me een privéberichtje stuurde.

Ik merk dat er vele ouders zijn die een wat moeilijkere weg bewandelen met hun kind. Daarom dacht ik om ook mijn verhaal hierover te vertellen. Want ieder huisje heeft zijn kruisje.
Mijn bedoeling is vooral om die ouders een hart onder de riem te steken, om te laten weten “hé, je bent niet alleen & je hoeft je hierover niet te schamen!”.

Hier gaan we…

De titel van deze blog ging al eerst de mist in… Er stond “mijn kind is anders”, maar ik heb me snel herpakt! Want mijn kind IS niet anders, hij denkt gewoon anders.

Stef wordt in maart 7 jaar. Een super lief, zorgend & grappig mannetje. Maar gedurende die 7 jaar hebben we ook al enorm geworsteld met hem. Woedeaanvallen, extreem emotioneel, angstig & enorm druk. Zijn slaappatroon is dramatisch; tussen 5.00u en 5.30u opstaan is ondertussen een gewoonte geworden.

Mijn kind staat als enige te wenen in de rij op 1 september, vindt Sinterklaas absoluut niet leuk, wil niet naar de kermis, is panisch voor honden, wordt zenuwachtig van cadeautjes krijgen, heeft dwangmatige ritueeltjes voor het slapengaan & voor hij de deur uitgaat, op vakantie gaan is geen pretje… En zo kan ik nog wel even doorgaan.

En telkens dacht ik: “het betert wel naarmate hij ouder wordt”, helaas is het tegendeel waar. De dagen werden een strijd, ik werd boos… En jawel, ik kwam op een punt waarop ik dacht: “mijn kind is niet normaal”. En dan twijfel je aan jezelf; ben ik het probleem? Wat doe ik fout? Wanneer ging het fout? Ben ik een slechte ouder?

Ik zocht hulp! Zo kon het niet langer…
“Het past helemaal binnen autismespectrumstoornis, mevrouw.”
BONG! Klop van de hamer, alhoewel… eigenlijk is het een bevestiging van iets wat ik vanbinnen al wist. Maar toch, mijn kind kreeg daadwerkelijk dat etiketje.

“Ik verwijs je door naar een expertisecentrum autisme om een officiële diagnose te laten vaststellen.”
Oh STOP, niet zo snel! Stef is niet anders dan 5 minuten geleden, waarom is dat nu plotseling nodig? Wij leven al bijna 7 jaar met hem.

Stef vertoont weinig tot geen problemen op school, niet bij zijn vrienden, niet bij familie… Enkel thuis is het niet altijd gemakkelijk. Thuis kan hij zichzelf zijn; zonder masker. Hij is en voelt zich thuis, wordt graag gezien… hoe dan ook!

Als ik vertel aan anderen dat mijn kind ASS heeft, krijg ik vaak de reactie “écht? Je ziet toch niets aan hem?” Inderdaad, je ziet het niet & hij zal het je ook niet laten zien want hij weet zich perfect sociaal wenselijk te gedragen in het bijzijn van anderen. Hierdoor is het soms moeilijk als ouder want de omgeving gelooft je niet altijd.

Wij staan voor voortdurende creatieve doordenkertjes. Want hoe Stef denkt, denken wij niet. Het is aan ons om hem te begrijpen, andersom lukt toch niet. Maar soms denk ik: “wauw, hoe hij denkt, daarvan kunnen wij echt nog iets leren”.

Nu kan ik met het hand op m’n hart zeggen dat het beter met hem gaat, ook thuis. We proberen hem beter te begrijpen, stimuleren zijn interesses & lassen veel meer rustpauzes voor hem in.

Mijn zoon heeft ASS en we proberen hier zijn sterkte van te maken!

Korte voetnoot:
We hebben er momenteel bewust voor gekozen om Stef niet in de mallemolen van testing te sturen. Dat officiële etiketje hebben we momenteel niet nodig om hem goed te ondersteunen en te begeleiden, mede dankzij een prima kinderpsychologe, juffen en zorgmeester!

One Response

  1. Jan schreef:

    Zo mooi geschreven !
    Hij is en blijft onze Stef ondanks zijn anders zijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *